Bilmediğin o kadar çok şey var ki. Konusamıyorum, anlatamıyorum kendimi. Susuyorum belki biri halimden anlar diye. Susuyorum gözlerim konusuyor. Baksan gözlerime, belki de göreceksin herşeyi. Ama sen hep kaçırdın gozlerini benden. Gunler geçti ben sıramdan kalkmadım, yanına gelmedim. Düşünmek gerekir. Neden gelemedim ?. Fazla düşünme istersen ben söyleyeyim. Dayanamıyorum, kaldıramıyorum artık. Başka erkeklerle konuşmanı, onlarla takılmanı. Zaten başka erkeklerle takılmanı zor hazmederken bir de beni ilgisiz bırakıp benim yanımda beni siklemeden başka erkeklerle konusman, heeh, işte budur bunların sebebi. Artık gülemiyorum. Uyuyamıyorum, göz altlarım mosmor. Millet soruyor neyin var, n'oldu ?. Ben hep böyleydim, bir şeyim yok deyip gönderiyorum. Sonra diyorum ki kendi kendime dışardan moralimin bozuk olduğu apaçık belli oluyorsa neden bir kez bile gelip bana '' neyin var, ne oldu, neden hiç çıkmıyorsun sınıftan '' felan hiç bir şey demedi. Sonra diyorum ki zaten takmıyor ki seni umurunda değilsin. Birazcık umurunda olsaydın gelirdi yanına sorardı. Ama o ne yaptı geldi yanıma oturdu en fazla 1 dk sonra geri gitti. Sadece yanıma gelip oturması bile o gün bana yetti. O kadar mutlu oldum ki. Farkettim de beni mutlu etmek kolayken neden bu kadar üzgünüm ?. Cevap veremiyorum sorulara artık. Senin adını duyuyorum yutkunuyorum. Konusamıyorum. bağazımda bir şey var sanki, sanki düğümlenmiş boğazım. Tıpkı suan ki gibi. Sonra sensiz olduğum gerçeğini bir kez daha hatırlıyorum. Ağlamak istiyorum ama nafile. Ağlayamıyorum bile. Hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum hiç susmadan. Olmuyor fakat. Lanetler ediyorum kendime, ben nasıl bu hale geldim diye. O kadar zor ki tel tarafları duyguları yürütmek, dolduğun zaman konusabileceğin birileri olmaması. Çok zor.. İşte sen bunu anlayamazsın...
